Afgestudeerd en wel ben ik klaar voor de start. Ik sta in de startblokken om weg te schieten naar een glorieuze toekomst. Ofzo.

Ik ben aan het solliciteren en dat is stom. Ik wil een baan. Nu graag, dank u.

Ik heb bijna twintig brieven verstuurd nu. Allerlei dagbladen, websites en zelfs radio en televisiestations zijn door mijn brieven getorpedeerd. "Ik ben enthousiast, gemotiveerd, ik leer snel". Ik werd gebeld. Ik mocht langskomen. Op gesprek met een mooie bloes aan. Ik werd weer gebeld, ik mocht weer langskomen, salaris werd besproken. Ik werd weer gebeld. Ze kozen toch voor iemand met meer ervaring.

Tweede worden van de zestig is niet slecht. Maar het levert niets op.

Ik werd gebeld, vanuit Washington. Ik mocht telefonisch solliciteren. Leuk gesprek gehad, in het Engels. Ze waren enthousiast. Ik werd weer gebeld. Ze kozen toch voor iemand met meer ervaring.

Tweede worden van de geen-idee-hoeveel is niet slecht. Maar ik zit desondanks in Nederland.

Op dit moment lopen er nog vier concrete sollicitaties en sinds gisteren ben ik ingeschreven bij zeven (!!) uitzendbureaus.

De glorieuze toekomst moet nog even wachten, maar ik ben er klaar voor als hij zich aandient.

Weinig Nederlanders last van de stakers?

Je zal maar bij ProRail werken en je zin niet krijgen, je hebt dan een machtig wapen in handen. Van de 180 mensen die verantwoordelijk zijn voor de sporen op vrijdag, staakt tachtig procent (bron). 144 mensen zijn dus verantwoordelijk voor de staking.

Gisteren moest ik vroeg weg bij een concert omdat anders de laatste trein vertrokken zou zijn.

Je zal maar afstuderen. Daar weten die 144 mensen natuurlijk niks vanaf, afstuderen. Die weten alleen maar dat ze een wapen hebben dat ze in kunnen zetten, met ontzettend veel gevolgen, als ze hun zinnetje niet krijgen.

Voor de 144 stakers die hun zin niet krijgen (vijf procent loonsverhoging!!), moeten een miljoen mensen hun vrijdag onvrijwillig anders invullen. Per staker dus bijna 7000 mensen. Ben benieuwd wat die stakers doen als ze tegenover 'hun' 7000 mensen staan.

Fortuyn zou alles oplossen. Van de buitenlanders, tot de kloof tussen publiek en politiek. Daarom stemde half Rotterdam op hem.

Nu is er weer een probleem en Fortuyn is dood. Negentien wijken in Rotterdam moeten (gedeeltelijk) plat en alle politici zijn voor, ook de partij die Pim Fortuyn naar de overwinning leidde. De SP is natuurlijk tegen. Die is altijd tegen en is boos als de VVD een filmpje over de holocaust uitzendt, maar schuwt zelf het woord 'deportatie' niet.

"Studente krijgt boete voor schuldenvrij studeren", kopt de Volkskrant vandaag. De studente heeft in twee jaar rechten gestudeerd, dat is knap.

Maar ze heeft dat schuldenvrij gedaan en 'daarom' krijgt ze nu een boete. Ze had namelijk wel een OV-jaarkaart en dat valt ook onder een beurs. Met deze beurs mag je niet al teveel verdienen, want dan kun je je treinkaartjes net zo goed zelf betalen.

Het arme meisje ging een paar duizend euro over de maximumgrens heen, die op ruim tienduizend euro ligt, wat neerkomt op ruim 800 euro verdienen per maand, en dat is meer dan een uitkeringsgerechtigde en die moet ook z'n eigen treinkaartjes betalen.

Ze wist dat niet, maar de voorwaarden zijn gewoon te lezen op IB-groep.nl. De Volkskrant maakt een mooi slachtoffer van haar, en de kop bekt lekker, maar klopt niet. Want ze is niet schuldenvrij afgestudeerd (ze had geen nul-lening, maar een 1-euro-lening en dus 24 euro schuld), en die boete krijgt ze niet, omdát ze schuldenvrij is afgestudeerd, maar omdat ze de voorwaarden niet heeft gelezen. Lekker makkelijk van de Volkskrant.

Eind 2002 liep ik er met open ogen in. Ik kon zes boeken kopen voor 10 euro. Het was kerstvakantie en het beloofde saai te worden. Nu ik mijn lidmaatschap bij de boekenclub op wil zeggen blijkt dat ineens moeilijk.

Want je lidmaatschap wordt met een jaar verlengd, met een opzeg termijn van drie maanden. Dat op zich vind ik al een rotstreek. Maar goed, ze moeten ergens hun slecht-vertaalde boeken kwijt.

Maar volgens de brief die ik ontving ging mijn lidmaatschap op 1 april 2003 in.

Ik bel.

"Hallo, ik heb in de kerstvakantie boeken gekocht, waarom kan ik mij dan pas per 1 april 2006 uitschrijven?"

Opdracht voor studie:

Niet de gebeurtenis maakt een hype, maar de manier waarop journalisten ermee omgaan. Een tsunami in Azië is interessanter dan een extreme droogte in Somalië. En zo is een stervende paus blijkbaar interessant genoeg om weken het nieuws te domineren.

 

18 april staat er op de website van de NOS het volgende berichtje: “Zeker 7000 journalisten volgen op het St. Pietersplein de ontwikkelingen. Als er witte rook uit een kachelpijp van de kapel komt, is er een nieuwe paus.”

 

“En is er al witte rook gesignaleerd?” vroeg mijn ongelovige huisgenoot, toen ze uit college kwam. “Nee.”

 

De stervende paus, de overleden paus, het afscheid nemen van de paus, de begrafenis van de paus en de herverkiezing van een nieuwe paus domineerden in april het nieuws. Misschien waren journalisten blij dat ze eventjes niet naar Azië hoefden, of -uit schuldgevoel- naar Afrika.

 

Het geciviliseerde Rome was excuustoneel voor journalisten. Eén op de zes mensen in de wereld is katholiek en ziet dus de paus als ‘vader’, leider van de kerk. In Nederland is dit nog een kleiner percentage. Desondanks kreeg de katholieke Dries van Agt de mogelijkheid om te verkondigen dat katholiek Nederland beledigd was vanwege het feit dat de koningin niet bij de uitvaart van de paus aanwezig was. Onze protestantse koningin had waarschijnlijk heel atheïstisch Nederland beledigd als ze wel was gegaan.

 

En was Jan Marijnissen beledigd toen de koningin er niet eens over nadacht naar de begrafenis van Mao te gaan?

 

Ik ben niet katholiek en had graag geweten hoe het in de rest van de wereld ging, toen de paus stervend, gestorven en begraven was. In plaats daarvan reageerde minister Zalm op de uitlatingen van Van Agt. Als hij op dat moment toch al eens was begonnen over die Europese Grondwet…

 

Zevenduizend journalisten. Er zijn 192 landen. Dat betekent dat er per land gemiddeld 36 journalisten aanwezig waren. Dat is nog afgezien van de redacteuren in de thuislanden, die bezig waren met oud filmmateriaal zoeken, en het interviewen van de Van Agten van Nederland.

 

Nederland berichtte uitgebreid over de paus, maar vragen en kritische geluiden daarover bleven uit. De journalisten, de eind- en hoofdredacteuren, bleven maar schrijven en publiceren over de dode kerkvader. Of ze dat deden uit actualiteitsgevoel (‘daar gebeurt het’) of omdat de 6995 andere journalisten er anders met ‘een nieuwsfeit’ vandoor zouden gaan is de vraag. Ik denk het laatste.

 

 

Mooi feestje gehad gisteren. Wel done Dave!

Ik ben een minderheid in Nederland. Dat is democratie, maar jammer is t wel. Gelukkig behoor ik in Utrecht wel tot een meerderheid, blijf ik toch nog een beetje een kuddedier.

Wittevrouwen Utrecht:

"U mag eerst voor de grondwet stemmen en daarna voor de koopzondagen."
"Mag tegen ook?"

En toen buiten zei een papa tegen een andere papa

Drukke dag morgen.

Ja voor de grondwet.
Neutraal voor de winkels open op zondag.
David: gefeliciteerd met je bulletje die je morgen hier krijgt uitgereikt! Veel dit en dat en een dikke zus en daarna weer zo.

Ook Bas en Eva K. gefeliciteerd (Eva B. nog éven!) (ik ook trouwens)!

"Wie heeft de verkiezingen nou uiteindelijk gewonnen?" vraagt een Surinaamse vrouw aan een Surinaamse marktman. Die haalt zijn schouders op. "Bouterse", roept iemand anders. Een collega van de marktman weet het beter: "Het Nieuw Front heeft de verkiezingen gewonnen, maar tien zetels verloren. De partij van Bouterse heeft er tien zetels bij gekregen."

"Iedereen wint dus", zegt de eerste marktman. "Want Bouterse gaat de drugslijnen herstellen. Dan hebben ze drugs in Nederland en geld in Suriname, en dan is iedereen blij."